İnsan melekleri göremediği gibi aklını ve ruhunu da göremez fakat olduklarından da şüphe etmez.
Bizim gözlerimiz cismi olan varlıkları görebilecek şekilde sınırlı. Fakat var olanlar sadece gördüklerimizden ibaret değildir. Materyalist düşünceye sahip insanlar varlık âlemini maddeden ibaret zannetmekteler. Oysa varlık mertebelerinin en asılsızı, en zayıfı, en düşüğü maddedir. Bu yüzdendir ki her an çürümeğe, dağılmaya, değişmeye ve yok olmaya mahkûmdur. Ve maddeye ancak hayat ve ruh girmesiyle varlık derecesi yükselir, kıymetlenir.
Mesela insanda “asıl” olan beden değil ruhtur. Çünkü ruh olmadıktan sonra beden, gözü olsa bile göremez, kulağı olsa da işitemez, dili söyleyemez.
Melekler de ruhlu varlıklardır, cisimleri yoktur. Ruhlarıyla düşünürler, severler, ibadet ederler, Allah'ı zikrederler. Vücutları insanlarınki gibi havada uçamayan, denizin dibinde kalamayan, karada bir ceylan gibi koşamayan vücutlar değildir. Belki nur gibi her yere nüfuz edebilen harika vücutları vardır. Nur ve nur gibi latif şeyler ne kadar nurlu olursa o kadar da ince ve gizli şeylerin içine girebilirler. Mesela röntgen, nötrino ve şua bu hakikate birer misaldirler.
Demek ki melekler nur gibi latif, ışık, ses, kelime, güzel kokular gibi hoş maddelerden yaratılmış olmakla beraber, gözlerimiz de onları görebilecek nitelikte var edilmemiştir.
Kaynak: www.sorusorcevapbul.com - Melekleri neden göremiyoruz?